Mick Herron, „Kulawe konie” – cały cykl
No to macie: najlepsza współczesna seria szpiegowska w nowym wydaniu. Cała wspaniała siódemka rozpoczęta powieścią „Kulawe konie”, której tytuł stał się potoczną nazwą dla całego cyklu i rewelacyjnego serialu z obłędnym Garym Oldmanem w roli głównej. Który skądinąd wcielał się w postać George’a Smileya, ulubionego bohatera Johna Le Carré. Przypadek? Nie sądzę.
Pamiętam moją czytelniczą melancholię po śmierci Le Carré, że nie będzie już nowych dzieł mistrza. Zastanawiałem się, jak mam się pocieszać po jego odejściu, kiedy ktoś mi podrzucił nazwisko „Mick Herron”. Wziąłem się więc za „Kulawe konie” i jęknąłem z zachwytu: mam to! Niepodrabialnie brytyjski w swym sarkastycznym poczuciu humoru, inteligentny i gęsty od treści thriller szpiegowski.
Przede wszystkim świetny pomysł: zbiorowym bohaterem powieści jest biuro o nazwie Slough House – miejsce zesłania agentów i szpiegów, którzy koncertowo dali ciała (schrzaniona misja, niedbalstwo, narkotyki, alkoholizm, sprawy męsko-damskie, polityka etc.), i których tak naprawdę wywiad chciałby się pozbyć, ale z różnych powodów (prawnych, układy personalne) nie może. Zsyła ich więc do Slough House, licząc, że przegrywy, tytułowe kulawe konie (slow horses), same zrezygnują i odejdą.
Świetnie wyszkoleni fachowcy siedzą więc, przerzucają papiery, mają zakaz podejmowania jakichkolwiek działań, frustrują się, klną na cały świat, licząc na cud powrotu, mimo że zdają sobie sprawę, iż ich życie zawodowe nieodwołalnie legło w gruzach. Aż pewnego dnia…
Każdy tom to nowa historia. Herron pięknie prowadzi narrację, naświetlając ją z perspektywy różnych rezydentów Slough House, ze smakiem, po brytyjsku miesza cynizm, czarne poczucie humoru i pozorny brak emocji, które aż kipią pod powierzchnią i maskami.
W „Kulawych koniach” jeden z rezydentów Slough House wspomina, jak w dzieciństwie dostał w prezencie od dziadka, wybitnego szpiega, kolekcję wszystkich powieści Le Carré z dedykacją: „Są wymyślone. Ale to nie znaczy, że nie są prawdziwe”.
Jeżeli jeszcze nie czytaliście, to zazdroszczę Wam jak cholera.
Wydawnictwo Insignis
