Marcin Meller

Literatura faktu

Jeremy Clarkson, „Diddly Squat. Tomy 4–6”

Trochę trzeba było czekać na kolejny polski zbiór felietonów Jeremy’ego Clarksona o jego życiu na farmie, ale wreszcie mamy to! I to w potrójnej dawce, bo w jednej książce dostajemy trzy tomy z ostatnich trzech lat: „Myślał kogut o niedzieli”, „Wszystko schodzi na psy” i „GOAT”. Czyli „Diddly Squat tomy 4–6” na pełnej.

Czyli sarkazm na poziomie mistrzowskim, złośliwość, polityczna niepoprawność, bezlitosne kpiny z modnych trendów i oczywistości, celne szpile, zaskakujące porównania i absurdalne przenośnie – Clarkson to arcymistrz felietonu, a wbrew pozorom to niełatwa sztuka. I nie musicie znać wcześniejszych części. Nie musicie nawet oglądać na Amazonie serialu dokumentalnego „Farma Clarksona”, chociaż to czysta przyjemność. Oczywiście, jeśli to wszystko pochłonęliście, to nowy tom naszego farmera wprawi Was w ekstazę, ale Clarksonowe dziewice mogą śmiało zaczynać od najnowszej książki.

Znów chichotałem i rżałem, ale także wpadałem w rodzaj rozrzewnienia, bo wcale się nie dziwię, że Clarkson stał się bohaterem brytyjskich rolników i farmerów. „Diddly Squat” to nieprawdopodobnie zabawny i sarkastyczny, ale jednocześnie liryczny hołd dla ciężko pracujących ludzi, często nierozumianych i wyśmiewanych, niezależnie od tego, czy są to mieszkańcy Wysp, czy Polski.

Clarkson zastanawia się, dlaczego w walijskich szkołach serwowane są praktycznie wyłącznie kurczaki z Chin i Tajlandii. „Jak to możliwe, że kurczak przywieziony do Bridgestone z Chiang Mai kosztuje mniej od takiego, którego wyhodowano w jakiejś pozbawionej samogłosek walijskiej wiosce oddalonej o 3 kilometry? Najłatwiej byłoby zrzucić winę na rząd, więc tak właśnie zrobię. Bo to właśnie rząd nakłada na brytyjskich rolników niewiarygodnie surowe i kosztowne normy, a jednocześnie zezwala hurtownikom importować mięso i warzywa, których nie wyprodukowano zgodnie z choćby zbliżonymi przepisami.”

Clarkson cierpi z powodu suszy i gwałtownych opadów, rzepak szlag trafił, a w zasadzie zżarła go wygłodniała pchełka rzepakowa, z owsem też szło coś nie tak, zwłaszcza że Jeremy nigdy wcześniej go nie sadził. Pszenica powinna pomóc, „jeśli tylko uda się przepchnąć nasiona przez postbrexitową odprawę celną w Calais – a jedynym realistycznym sposobem jest poprosić jakiegoś młodego Albańczyka, żeby przewiózł je przez kanał La Manche swoim pontonem Zodiac”. A jak już ściągnął te nasiona kupione pod globalne ocieplenie, to mu przywaliło absurdalnie zimną wiosną. I tak w koło, panie Jeremy.

Ale jakoś idzie dalej.

„W przeciwieństwie do absolutnie wszystkich w mediach społecznościowych całkiem łatwo dogaduję się z ludźmi, których poglądy na życie różnią się od moich. Nie mam ochoty zamordować kogoś, kto lubi koty, tylko dlatego, że ja wolę psy. Potrafię tolerować ludzi, którzy zamiast mleka piją sok z orzechów. A jeśli ktoś wjedzie na mój podjazd samochodem elektrycznym, nie mierzę do niego ze strzelby i nie każę mu zawrócić. Mam wspólnika w browarze i pubie. To lewicowiec spod znaku Blaira, a jego miłość do Partii Pracy jest tak głęboka, że zagłosował nawet na Starmera. Mimo to świetnie się dogadujemy. Jeśli w rozmowie wypłyną nasze różnice polityczne, przekomarzamy się dokładnie tak samo jak wtedy, gdy rozmawiamy o Chelsea i jego drużynie w czerwonych barwach – Arsenalu.”

Wspaniała, rebeliancka zabawa.

Przełożyły Katarzyna Dudzik, Olga Podmiotko

Wydawnictwo Insignis

Bądźmy w kontakcie

Zapisz się, żeby otrzymywać cykliczne informacje o moich wpisach, recenzjach, polecajkach i różnych ofertach. Obiecuję zero spamu, jedynie wartościowe treści.

Bądźmy w kontakcie

Zapisz się, żeby otrzymywać cykliczne informacje o moich wpisach, recenzjach, polecajkach i różnych ofertach. Obiecuję zero spamu, jedynie wartościowe treści.