Michał Wójcik, „Tańczący z zamkami, czyli subiektywny przewodnik po zamkach, pałacach i dworach”

Mam to szczęście, a czasami nieszczęście, że Michała Wójcika znam od czasów licealnych. Czyli od dziesięcioleci wysłuchuję jego opowieści. W życiu pełnym spotkań i ludzi poznałem wielu wybitnych narratorów, ale pan Wójcik to jest absolutna topka. To jest gawędziarskie zwierzę, które z przejścia przez ulicę na zielonym zrobi thriller i komedię zarazem.

No a co dopiero kiedy opowiada historię samą z siebie ciekawą. Jak wciągająco to robi, udowodnił w wielu popularnych książkach opowiadających o historii najnowszej. Na nowo opisywał wydarzenia znane i wyciągał spod ziemi i z czeluści archiwów przypadki zapomniane. W wywiadach z bohaterami historii był czujny, czuły i dociekliwy. Znaczy jest, bo żyje i w ogóle wszystkiego najlepszego, bo za chwilę ma urodziny, konkretnie 23 października, tego samego dnia co ja. Przypadek? Nie sądzę.

Od kilku lat Michał Wójcik prowadzi na kanale Planete program „Mam zamek”, w którym opowiada o historii zamków w Polsce, o ich burzliwej historii, dawnych i dzisiejszych właścicielach. A że jest Michałem Wójcikiem, to anegdota goni anegdotę. Pokazuje pięknie odremontowane obiekty i ich nieco szalonych właścicieli (bo trzeba mieć w sobie gen szaleństwa, by porywać się na takie przedsięwzięcie) oraz ruiny z oszałamiającą historią, które ktoś dopiero ratuje.

Książka „Tańczący z zamkami, czyli subiektywny przewodnik po zamkach, pałacach i dworach” opiera się o serial, ale jest, że tak powiem, jeszcze bardziej wójcikowa w swym dygresyjno-anegdotycznym charakterze, ponieważ autor nawet z próby rozróżnienia, co jest zamkiem, a co pałacem lub dworem, czyni świetną zabawę. I nie, nie jest to przewodnik, przynajmniej nie w tym tradycyjnym rozumieniu. To książka do cieszenia się z poznawania niezwykłych, prawdziwych historii i świetny towarzysz, jeśli przyjdzie nam ochota w trakcie szlajania się po Polsce odwiedzić jedno z opisywanych przez Wójcika miejsc.

PS. Jeden z bohaterów książki, pan Andrzej Meller, który poświęcił kilkanaście lat życia na podniesienie z ruin pięknego pałacu w Ciechanowicach, to niestety nie jest moja rodzina, mimo że mój brat nazywa się Andrzej Meller. Ale za sprawą opowieści Wójcika pojechałem na Dolny Śląsk, zobaczyłem pałac i poznałem pana Andrzeja.

Dom Wydawniczy REBIS