Robert Górski, „Jak zostałem sobą, czyli najgorszy jest wiatr. Poemat standupowo-dygresyjny”

Chłody idą, a to taka ciepła książka. Pod kocyk z herbatą, na uśmiech i ogólny dobrostan. Doktor Meller poleca.

Najpierw dygresja. Ja tak naprawdę Roberta Górskiego nie znam. Znaczy znam jak prawie każdy Polak, z Kabaretu Moralnego Niepokoju, z Ucha Prezesa, z licznych występów scenicznych, telewizyjnych i internetowych.

Ale prywatnie człowieka nie znałem. Owszem, był raz czy drugi gościem w Drugim Śniadaniu Mistrzów, ale poza kamerą ograniczyliśmy się do small talków, chociaż jedną anegdotkę zapamiętałem na lata i często przywoływałem w rozmowach domowych. Otóż kiedy dorosły dzisiaj syn Roberta miał lat 11 czy cuś na podobie, zapytał: „Tato, a jak umrzesz, to zostawisz mi swojego ajfona?” Śmiechu było co niemiara i jak moje dzieci katowały mnie jakimiś prośbami, to do znudzenia powtarzałem pytanie młodego Górskiego.

Aż tego lata los sprawił, że spędziliśmy w składach małżeńskich kilka pięknych wspólnych godzin. I byłem pod wrażeniem, jak ciepłym, uważnym, czułym, subtelnym i słuchającym człowiekiem jest Robert. Zabrzmiało prawie jak wyznanie miłosne, hehe. Ale naprawdę się zauroczyłem. No i był bardzo dowcipny, ale tak powściągliwie. Bo wiecie, z tymi zawodowymi wesołkami to często jest tak, że w cywilu są strasznymi ponurakami, albo niemiłosiernie szarżują. A Robert jakby wysłuchał Kory, która śpiewała „Po prostu bądź” i po prostu był.

I taka jest autobiograficzna książka Górskiego „Jak zostałem sobą, czyli najgorszy jest wiatr. Poemat standupowo-dygresyjny”. „Kiedyś myślałem, że siwe włosy są oznaką mądrości. Teraz myślę, że tylko czasami, a częściej to oznaka zgorzknienia, przekonania, że się zjadło wszystkie rozumy, nieuzasadnionego poczucia wyższości. Szczęśliwie udało mi się tego, jak sądzę, uniknąć.” Ja też tak sądzę.

Ta opowieść o chłopaku z robotniczej rodziny, który łączy technikum mechaniki precyzyjnej i Gombrowicza, idzie na polonistykę i cały czas przygląda się z zadziwieniem światu, jest tak bardzo czeska w duchu i nastroju. A to w moim systemie ocen poważny komplement. Cudne są wspomnienia dzieciństwa, nawet wiejskie świniobicie zamienia się w chwytający za duszę obraz. Górski pisze, że ma słabą pamięć do wydarzeń, ale wydobywa ze szczegółów poetyckie piękno. Dorzuca swoje pisane na poważnie próbki prozy, które ładnie korespondują ze wspomnieniami.

Co Wam zresztą będę mówił. Chcecie na trochę zapomnieć o szaleństwach wirujących za oknami? Pomyśleć, że życie jest jednak piękne, pouśmiechać się delikatnie i życzliwie? Odpalić własne dobre wspomnienia? Poczytajcie Górskiego.

Znak Literanova