„Na wschód od Edenu”

„Na wschód od Edenu” (Netflix) – wspaniały miniserial na podstawie amerykańskiej klasyki Johna Steinbecka. Urocze i jakoś poruszające, że stworzyła go Zoe Kazan, wnuczka Elii Kazana, reżysera słynnej ekranizacji „Na wschód od Edenu” z legendarną rolą Jamesa Deana. Ech, te nepo babies, prawdziwy skandal, jak ona śmiała!

Swoją drogą, przy okazji delektowania się serialem, poczytałem sobie, co dawni krytycy pisali o Steinbecku i jego arcydziele. Że kiczowate, melodramatyczne, proste chwyty, przesadnie gra na emocjach, zbyt łatwe nawiązywanie do Biblii, no tandeta, panie.

A serial jest znakomity i wspaniale zagrany. Wszyscy chwalą (słusznie) rolę Florence Pugh w roli psychopatycznej Cathy, ale cała obsada, w dużej mierze młodych aktorów, jest prima sort. Uśmiech na moją buźkę przywoływał skryty pod bujną brodą Ciaran Hinds, którego (i którego specyficzną artykulację) wielbię od czasów wspaniałego „Rzymu”, w którym grał Juliusza Cezara.

I w zasadzie jedyną uwagę mógłbym poczynić do nakreślenia postaci Cathy, której twórcy starają się trochę dodać usprawiedliwień, ale w niczym to nie zmienia mego zachwytu. Widać, że ludzie stojący za ekranizacją wielbią powieść będącą podstawą serialu i podchodzą do niej nowocześnie, ale na poważnie, nie robiąc sobie jaj z pierwowzoru, jak realizatorzy naszej serialowej „Lalki”.

„Na wschód od Edenu”, Netflix